10e Chambre: amusante reality film

Het afvoerputje van de samenleving. De rechtzaal waar de politierechter zetelt krijgt nogal eens deze omschrijving. Niet geheel ten onrechte, want voor de politierechter verschijnt allerlei volk, van de aartssukkelaar die het leven als sinds zijn geboorte door de handen glipt tot de geslaagde strafpleiter die zijn bolide weer eens iets te snel over ’s lands wegen joeg. En allemaal hebben ze een ding gemeen: op een dikwijls ontwapenende manier wringen ze zich in allerlei bochten om hun straf te ontlopen.

Het afvoerputje bij de politierechter is daardoor tevens een vergaarbak voor kleine verhalen. De Franse fotograaf en cineast Raymond Depardon zag de schoonheid en absurditeit ervan en stelde een jaar lang zijn camera’s op in een Parijse rechtzaal. Met als resultaat 10e Chambre. Instants d’audience, een fragmentarisch maar realistisch en amusant kijkje in de wereld van het snelle strafrecht.

In 10e Chambre draait het allemaal om de gesprekken tussen rechter Michèle Bernard-Requin en de verdachten. De gesprekken zijn afwisselend hilarisch, gênant en onthutsend. Een artistiekerige dame vindt dat ze best onder invloed mag rijden, omdat ze uitsluitend hele goede Franse wijn drinkt: zo erg kan haar overtreding dus niet zijn. Een socioloog die zijn eigen verdediging voert geeft rechter Bernard-Requin een college strafrecht, wat hem niet in dank wordt afgenomen. Een jonge Noord-Afrikaanse vrouw vertelt dat ze zeven jaar lang met een psychopaat heeft samengeleefd, die niet schroomde haar met een honkbalknuppel te bewerken.

Af en toe komt ook een officier van justitie of een advocaat aan het woord. Opvallend is dan de felheid van de eersten en de klunzigheid of onervarenheid van de tweede. Door de aanwezigheid van de camera denken de advocaten bovendien al snel dat ze de ster zijn in een Amerikaanse televisieserie en ze komen met oeverloze en volkomen misplaatste pleidooien. De kijker kan alleen nog maar vrezen voor het lot van de verdachte.

Feitelijk is 10e Chambre niet meer dan een nieuw hoogtepunt in het reality-genre. De sterren zijn kleine en volkomen oninteressante mensen, wier gestuntel in de rechtzaal fascinerend is om naar te kijken. Een bijkomend voordeel is bovendien dat in de bioscoopzaal hardop mag worden gelachen om alle klunzigheid.

3 April, 2005 | Geklasseerd onder blog |

Reacties

Reageer