Stem NEE tegen de spellingshervorming
De hervorming van de spelling van onze taal is een goede zaak. Als de spelling niet incidenteel wordt aangepast, dan eindig je met het gebrabbel dat de Engelsen in hun hanenpoten neerkrabbelen. Redelijk bekend is dit Engelse voorbeeld.
Spreek onderstaand woord maar eens hardop uit.
GHOTI
De kans is klein dat je deze instructie tot een goed einde hebt gebracht. Als is goed is heb je namelijk juist het Engelse woord voor ‘vis‘ (fish) opgelezen. Maar dan gespeld met de
- f uit touGH
- i uit wOmen
- ti uit naTIon
Je zou evengoed
PHOCHE
kunnen spellen: PHoto wOmen quiCHE.
De vraag is natuurlijk hoe zijn die Engelsen aan die debiele taalregels gekomen? Welnu, de Engelsen zijn nogal gehecht aan tradities - vandaar de politie er nog altijd met die totaal onhandige helmen rondloopt. Omdat Engelsen wars zijn van welke verandering dan ook, betalen ze met ponden, rijden ze aan de verkeerde kant van de weg en hebben ze nooit hun spelling aangepast op het moment dat de uitspraak van woorden veranderde in de loop der eeuwen.
En nu zitten ze er maar mooi mee.
Taal verandert nu eenmaal. Gelukkig doet de Nederlandse Taalunie wel aan spellingshervorming. Wat dan weer jammer is, is dat er bij de Nederlandse Taalunie mensen werken die geen benul hebben waarmee ze bezig zijn. Het geschreven woord is een afgeleide van het gesprokene en dientengevolge dient de spelling de uitspraak te volgen.
Het toevoegen van een tussen-n in woorden als paardenbloem is al even grote larie als de tussen-n in koekenpan. Je stopt toch ook geen tussen-n in nivelleren? Niemand spreekt die tussen-n ooit uit - behalve die drie Groningers wellicht - en daarom moet hij zo snel mogelijk uit ons schrift verdwijnen.
En dan hebben we het nog niet eens over andere onzin-voorstellen als e-mailen (waarom niet gewoon emailen?) en de invoering van een regel die de spelling van joden en Joden toelaat, maar die van Moslims niet.
En toen was er geluid…
Photo Opportunity is niet alleen, we hebben het vaker gezegd. Maar behalve dus een heuse dependance op mars, zijn we ook in cyberspace ruim vertegenwoordigd.
Met ‘we’ bedoelen we al die andere bloggende muziekanten, geluidmakende bloggers en anderszins tikkende audiofielen op het interweb. Dankzij de in Engeland bloggende mof London Leben zijn we nu ook allemaal reuze gemakkelijk te vinden.
Hij stelde namelijk een lijst samen van 268 bij hem bekende MP3 blogs, die vaak zelf weer verwijzingen hebben naar tientallen andere sites. En zo wordt een walhalla aan geluid en onbekende muziek ontsloten. In de woorden van London Leben ‘Mostly English, von mainstream bis totally and utterly weird’.
Jawohl!
En voor wie geen zin heeft die 268 zelf allemaal door te klikken, hier alvast de country-hiphop van Cowboy Troy en de Russische nerds 386 DX, die hun computers heavy metal-klassiekers laten spelen. Keep up the good work! (und London Leben: ganz toller Aktion!)
ReferendumWijzer ware beproeving
Hoewel het nee-kamp langzaam lijkt te groeien, zijn er natuurlijk nog genoeg mensen die eigenlijk niet weten waar die Europese Grondwet nu eigenlijk over gaat. Laat staan waar ie voor nodig is. Zij kunnen nu terecht bij de ReferendumWijzer.
Tenminste, als je mazzel hebt en veel geduld, want echt vlotten wil het allemaal niet.
De ReferendumWijzer is opgezet door het Instituut voor Publiek en Politiek (IPP) dat bij reguliere verkiezingen de StemWijzer brengt. En net als bij de StemWijzer, worden we ook nu weer getrakteerd op een aantal zeer algemene stellingen en mogen we fijn aangeven of we het er al dan niet mee eens zijn. Of het niet weten, natuurlijk. Dat mag ook.
Maar in tegenstelling tot de reguliere test, geeft de ReferendumWijzer aan het einde geen stemadvies. Want hoewel gefinancierd door de rijksoverheid, wil het IPP onafhankelijk zijn. Na voltooiing van de test krijgen we daarom slechts te zien in welke mate we het eens zijn met de belangrijkste veranderingen die de grondwet brengt. Vervolgens mogen we zelf bedenken wat we met die informatie doen.
Om zo ver te komen is dus wel een fikse dosis geduld nodig. Zo de test überhaupt al te bereiken is, duurt het nog een eeuwigheid totdat een pagina geladen is. En dat dan dus vijfentwintig stellingen plus zeven bonusvragen is in totaal 32 keer. En dan worden je zenuwen nog verder op de proef gesteld door spelfouten, dubbele vragen en opmaakverschillen (een opmaak overigens die met zijn vrolijke blauw en geel nog het meeste aan de Wegenwacht doet denken).
Kortom, als je zoveel tijd en energie over hebt om deze quiz te doen, kun je maar beter een stukje in de vierhonderd pagina’s van de Grondwet gaan lezen. Daar steek je meer van op.
Zet het licht aan voor Einstein
Gisteren was het vijftig jaar geleden dat Albert Einstein overleed. Dit jaar is het bovendien honderd jaar geleden dat hij vijf artikelen publiceerde - waaronder een over zijn relativiteitstheorie, u weet wel E=MC2 - die de wereld van de natuurkundigen deden schudden. Alle reden voor een feestje dus.
Vannacht begon in Princeton US of A (waar onze birthday boy overleed) alvast een lichtestafette. De initiatiefnemers hopen dat mensen over de hele wereld gedurende deze 24 uur hun lichten aan en uitdoen ter ere van Einstein. Vanaf Princeton reist het licht eerst naar Californië om vandaar over te steken naar Azië en vanavond in Europa aan te komen. Het is de bedoeling dat het licht om 1 uur vannacht weer oversteekt naar de VS en exact 24 na vetrek weer terug is in Princeton.
Maar zoals dat nu eenmaal gaat bij leuke feestjes, klagen ook nu weer de buren. In Nederland in de vorm van het Platform Lichthinder, een van de vele actiegroepen tegen de genoegens van de moderne samenleving. Zeg maar een soort andersglobalisten of STIVORO, maar dan met licht. Licht is net zoals lawaai bloedirritant en als iedereen maar een beetje met zijn lichtknopje gaat spelen geven we een heel verkeerd signaal af, zeggen ze bij het platform. Liever hebben ze dat je naar de Nacht van de Nacht gaat van Stichting Natuur en Milieu .
Photo Opportunity vindt dit uiteraard gezeik. Lawaai is gewoon muziek die nog niet als zodanig herkend is en muziek kan vaak niet irritant genoeg. En licht hebben we nodig om te kunnen filmen en fotograferen. Daarom staan wij vannacht klaar om eer te bewijzen aan Einstein en de vrije kunsten te verdedigen tegen anti-modernisten. Met een vinger aan het licht en een aan de telefoon, want telefoonkabels lichten ook op als iedereen belt. En onder de speeddial zitten Jeroen Disch en Wim Schmidt van het Platform Lichthinder. Wel even wachten met bellen tot het goed donker is, natuurlijk.
Hongaarse Hunnen willen erkenning
Op een mooie dag in 451 gaf een bonte verzameling van toenmalige Europeanen - Germanen, Romeinen en Galliërs - in de buurt van de Franse stad Troyes eens een woeste horde van destijdse asielzoekers - Hunnen geheten - flink en verenigd op zijn flikker. Het was een staaltje uitzettingsbeleid waar Rita Verdonk van zou gaan soppen. En een grondwet was er niet eens voor nodig.
Na de kloppartij verdwenen de Hunnen niet alleen uit Europa. Toen twee jaar later leider Attila in zijn huwelijksnacht overleed aan een dodelijke vorm van coitus interruptus, hield zelfs de gehele geschiedenis het voor gezien. Meer dan vijftienhonderd jaar was het stil rond de Hunnen, maar anno 2005 is de ‘gesel Gods’ terug en opnieuw rammelt hij aan de poorten van Europa.
Meer dan 2500 Hongaren claimen namelijk de afstammelingen te zijn van Attila. Op zich niets bijzonders. De Hunnenkoning is immers in elk gekkenhuis wel te vinden tussen Christus en Napoleon. En gekkenhuizen zijn er genoeg in het vroegere Oostblok, dus aan Attila’s geen gebrek, zou je denken.
In Hongarije denken ze daar echter anders over. Deze week beslist het parlement of de 2500+ de officiële status van etnische minderheid krijgen. Op zich is dat niet zo moeilijk. Je moet met tenminste duizend man zijn, meer dan honderd jaar in Hongarije wonen en een eigen levende cultuur hebben. Kat in het bakkie, denkt zelfverkozen Hunnenkoning Gyorgy Kisfaludy. Maar ja, hij denkt ook dat het de Hunnen waren die de piramiden hebben gebouwd.
Rest de vraag waarom iemand überhaupt als etnische minderheid wil worden gebrandmerkt in een xenofoob land als Hongarije. Wellicht speelt de 1,2 miljoen euro hier een rol die elke erkende minderheidsgroep jaarlijks van de Hongaarse regering krijgt. Wie wil zich daar nu niet voor laten discrimineren? Om nog maar te zwijgen van het geld dat in Brussel voor ze klaar licht.
Over Brussel gesproken, daar wordt deze week ook een belangrijke beslissing genomen. Vanmiddag vergadert het Europees Parlement over de toetreding van Bulgarije en Roemenië in 2007. het zal mij benieuwen welke uitgestorven minderheden we er bij krijgen als dat doorgaat. Bulgaarse Thraciërs? Roemeense Daciërs? En hoe zit het eigenlijk met de status van de Etrusken in Italië en de Kelten in Frankrijk? Om nog maar te zwijgen over onze eigen Caninefaten natuurlijk. Zoals een Duitse krant twee jaar geleden al waarschuwde: met de nieuwe lidstaten laat Europa de Trojaanse ezel binnen…
Photo Opportunity op mars
Op de Wetenschapssite van de VPRO staat te lezen dat we niet de enige Opportunity zijn! Er is er nog een. Het is een marsverkenner. En die staat op Mars - dat heb je met marsverkenners. Er staan twee van die NASA-karretjes. De ene heet Spirit en de ander heet Opportunity. Ze maken photo’s van Mars, boren wat en rijden er lustig op rond. Dat levert nog wat op ook, want dankzij Opprtunity weten we nu dat er ooit zeeën waren op Mars.
Fijn om te lezen dat Opportunity eigenlijk maar 90 dagen had zullen werken maar dat hij nu anderhalf jaar later nog steeds vrolijk over het marsoppervlak tuft. Dat geeft de burger die zelf deel uitmaakt van Photo Opportunity, moed.
Het doet mijn jonge onderzoekershart sneller kloppen, eerlijk gezegd. Moeten wij - van Photo Opportunity niet een eigen Opportunity bouwen? Maar dan wat meer solide en met een midicontroller erin. Een eerste opzetje heb ik al gevonden bij Stichting Volkssterrenwacht dus dat gaat de goede kant op. Maar ik ga hem dan van metaal bouwen en met een motor erin.
Ik zeg u, dames en heren: het laatste woord is hierover nog niet gesproken.
Overigens houd ik mij van harte aanbevolne voor tips & adviezen
Boren naar het Einde der Tijden
Dat Amerikanen, en met name die uit Texas, gevaarlijke christelijke gekken zijn, wisten we natuurlijk al langer. Dat christelijke gekken graag in zandbakken op zoek gaan naar olie, is inmiddels ook genoegzaam bekend. Dat ze dat doen met Gods woord in de hand is evenmin nieuw. Maar het woord als wichelroede…?
Jawel. Olieboer John Brown is ervan overtuigd dat het kan. Maar Brown is dan ook een heuse herboren christen. En tijdens een reisje naar Israel kreeg hij een heus visioen. Want zo gaat dat als je te lang in de zon loopt. God fluisterde Brown in zijn oor dat hij naar olie moest boren in het Beloofde Land. En op zijn vraag ‘Maar waar dan, God?’, antwoordde de Schepper: ‘Wel Johnyboy, zoek en ge zal vinden, zeg ik altijd maar.’
Goede verstaander Brown had aan een half woord genoeg, slingerde zijn bijbel in de lucht en las de passage die openviel. Een techniek van koffiedik kijken die christelijke mystici al sinds de jaartelling beproeven. ‘Gezegend zij Aser […] en hij dope zijn voet in olie’, stond er in Deuteronomium 33.24. Brown zocht uit waar Aser vieze voeten had gekregen, kocht met zijn Zion Oil & Gas een voor een paar miljoen dollar een concessie en joeg deze week zijn boor in de buurt van Netanja de grond in.
En nu maar wachten. Dat de Israeli’s er zelf nog nooit een druppel olie hadden gevonden, kan Brown in elk geval niet ontmoedigen. Hadden ze Zijn zoon maar niet moeten vermoorden, hoor je hem gniffelen.
Maar Brown sluit niet alleen door zijn piskijkerij aan bij de beste tradities van christelijke kolder. Zion Oil & Gas wil de olieopbrengsten namelijk gebruiken om Israël te verrijken en zijn positie in het Midden-Oosten te versterken. Het staat immers ook geschreven dat voorafgaand aan het einde der tijden het land van Israël godsgruwelijk rijk wordt, zodat de buren jaloers worden en oorlogen beginnen. Enter Armageddon.
Brown wil dus eigenlijk gewoon het Laatste Oordeel een stukje dichterbij brengen. Een streven dat past in de beste tradities van de allergevaarlijkste christelijke gekken uit de geschiedenis.
Te weinig bloed
Je kunt een hoop op de SP afdingen, heel veel zelfs. En ook bij het politieke vernuft van Krista van Velzen kun je de nodige vraagtekens zetten. Aan de andere kant is ook weer waar dat de SP wel stelling neemt (meestal de verkeerde maar dat terzijde). Dus zal het niemand verbazen dat Van Velzen inging op de uitnodiging de Bont voor Dieren om Canadese zeehondenjagers dwars te zitten.
Wat wel vreemd is dat daar zo’n halfzacht verslagje van gedaan wordt. Als je wil duidelijk maken dat de jacht op bont op zijn zachts gezegd honds is, laat dan geen foto’s zien van Krista die met een hondje wil zoenen. Laat dan gewoon even zien waar het om gaat.
Waar gaat het dan om? Hierom.
Het is niet alleen de SP die kiest voor de verkeerde aanpak. Op de site van de Partij voor Dieren gaat Marriane Thieme ook niet verder dat wat schattig pluche, grote ogen en een te tekenen protestbrief. Greenpeace houdt het zelfs op een een educatieve foto van een zadelrob.
Dat schiet niet op. Dan geloof ik nog eerder in de Amerikaanse campagne met Dennis Rodman. Al zou ook die beter zijn als Rodman helemaal tot pulp geknuppeld zou worden voor het oog van de camera.
Maar ja, dan had ie waarschijnlijk niet willen meewerken.
Photo Opportunity is verliefd…
Ooit van Belinda Bedekovic gehoord? De Kroatische schone uit Zagreb? De vrouw met de snelste vingers van het Westelijk halfrond?
Nee? Lees meer
10e Chambre: amusante reality film
Het afvoerputje van de samenleving. De rechtzaal waar de politierechter zetelt krijgt nogal eens deze omschrijving. Niet geheel ten onrechte, want voor de politierechter verschijnt allerlei volk, van de aartssukkelaar die het leven als sinds zijn geboorte door de handen glipt tot de geslaagde strafpleiter die zijn bolide weer eens iets te snel over ’s lands wegen joeg. En allemaal hebben ze een ding gemeen: op een dikwijls ontwapenende manier wringen ze zich in allerlei bochten om hun straf te ontlopen.
Het afvoerputje bij de politierechter is daardoor tevens een vergaarbak voor kleine verhalen. De Franse fotograaf en cineast Raymond Depardon zag de schoonheid en absurditeit ervan en stelde een jaar lang zijn camera’s op in een Parijse rechtzaal. Met als resultaat 10e Chambre. Instants d’audience, een fragmentarisch maar realistisch en amusant kijkje in de wereld van het snelle strafrecht.
In 10e Chambre draait het allemaal om de gesprekken tussen rechter Michèle Bernard-Requin en de verdachten. De gesprekken zijn afwisselend hilarisch, gênant en onthutsend. Een artistiekerige dame vindt dat ze best onder invloed mag rijden, omdat ze uitsluitend hele goede Franse wijn drinkt: zo erg kan haar overtreding dus niet zijn. Een socioloog die zijn eigen verdediging voert geeft rechter Bernard-Requin een college strafrecht, wat hem niet in dank wordt afgenomen. Een jonge Noord-Afrikaanse vrouw vertelt dat ze zeven jaar lang met een psychopaat heeft samengeleefd, die niet schroomde haar met een honkbalknuppel te bewerken.
Af en toe komt ook een officier van justitie of een advocaat aan het woord. Opvallend is dan de felheid van de eersten en de klunzigheid of onervarenheid van de tweede. Door de aanwezigheid van de camera denken de advocaten bovendien al snel dat ze de ster zijn in een Amerikaanse televisieserie en ze komen met oeverloze en volkomen misplaatste pleidooien. De kijker kan alleen nog maar vrezen voor het lot van de verdachte.
Feitelijk is 10e Chambre niet meer dan een nieuw hoogtepunt in het reality-genre. De sterren zijn kleine en volkomen oninteressante mensen, wier gestuntel in de rechtzaal fascinerend is om naar te kijken. Een bijkomend voordeel is bovendien dat in de bioscoopzaal hardop mag worden gelachen om alle klunzigheid.
-
Zoeken
-
Net geplaatst
-
-
Categorieën
-
Blogroll