LEESWERK EUROPESE GRONDWET
Het is geen nieuws waarschijnlijk maar we krijgen dus een referendum over de Europese Grondwet. Dat zal in de eerste plaats een hoop leeswerk worden. Downloaden leert namelijk dat de grondwet een PDF van ruim vijfhonderd pagina’s betreft. In fijn juridisch ambtelijk gebrabbel, vanzelfsprekend. Maar met die vijfhonderd pagina’s ben je er nog niet. Je moet ze namelijk niet alleen lezen, je moet de inhoud ook begrijpen. Begrijpend lezen als het ware. In dat verband kan het geen kwaad ook het Verdrag van Nice eens door te spitten. En hup: weer vijfhonderd pagina’s verder. De bijbel is nog dunner.
Tot voor kort dan: net nu we een nieuwe vertaling hebben, duikt er opeens een nieuw evangelie op. Toeval? Ik denk het niet, bij de kerk zijn ze nooit vies van een beetje geldklopperij.
Maar dat terzijde.
Van lezen naar mening is nog een hele stap. Ook al omdat er ongetwijfeld andere meningen tegenover zullen staan. Dus je moet je mening een beetje kunnen onderbouwen.
Waarschijnlijk zal dat voor velen een brug te ver zijn. En zal de uitslag afhangen van welke de beroeps-activist het hardst blaat.
Ach wat, uiteindelijk zal de regering gewoon weer iets verzinnen om zich niet van dat hele refendum aan te trekken.
Femke, Geert en Jan
“Het is bagger, dat manifest van Wilders. Het moet meteen de prullenbak in”, roept Femke Halsema vandaag strijdlustig in een interview met de Volkskrant. Een politicus die allerlei internationale verdragen wil opzeggen kun je immers niet serieus nemen, vindt het meisje van GroenLinks.
Daar valt wat voor te zeggen natuurlijk. En eerlijk is eerlijk: naar zijn ‘onafhankelijkheidsverklaring‘ te oordelen gaat Geert Wilders niet de geschiedenis in als een groot politiek denker. Het zal altijd wel gewoon bij die ‘vent met dat haar’ blijven. Wel een fijne gedachte.
Nu is Groep Wilders niet bepaald de enige partij die allerlei internationale verdragen wil opzeggen. De SP wil dat bijvoorbeeld ook. Nederland moet volgens deze club in elk geval uit de NAVO, maar als het moet mag ook de EU sneuvelen. Geen Europese Grondwet, alle illegalen het land uit, asielzoekers opvangen in de eigen regio, lekker terug naar de gulden en is het nu eindelijk eens afgelopen met dat voortdurende ge-gezinsherenig! Je kunt het allemaal lezen in Eerste weg links en Wie zwijgt stemt toe, de programma’s waarmee de SP respectievelijk de parlementaire verkiezingen van 2003 inging en de Europese verkiezingen van 2004.
En dan hebben we het nog niet eens over al het nationalistische gedweep van Jan Marijnissen met de vaderlandse geschiedenis.
Toch laat Halsema in hetzelfde interview weer eens weten dat het haar diepste fantasie is om straks een regering te vormen met juist die SP. Zijn de denkbeelden van die vent met dat haar acceptabel als je er maar net zoals de worstendraaier uit Oss het Rode Boekje van Mao op je nachtkastje hebt liggen? Hoe zit dat nou Femke?
Radiorijmend door het museum
Wie genoeg heeft van al die thematisch ingerichte kunsttentoonstellingen waar geen touw aan vast is te knopen, kan zijn hart ophalen in het Amsterdamse Stedelijk Museum. De expositie ‘Leporello. Een reis door de collectie, 1874-2004‘ voert de bezoeker in strikt chronologische volgorde langs 130 kunstvoorwerpen uit de depots van het museum.
Kunsthistoricus Carel Blotkamp stelde de tentoonstelling samen en haalde een werk uit elk jaar tussen 1874 (toen de voorloper van het museum werd opgericht) en 2004 uit de kelder. Blotkamp koos voor bekende en onbekende kunstenaars, voor goede en minder goede. Hij negeerde artistieke stromingen en ging voorbij aan ontwikkelingen in het werk van individuele kunstenaars: van elke naam is niet meer dan één werk aanwezig. Het resultaat is een dwarsdoorsnede van de collectie van het Stedelijk (die het armoedige bewind van Rudi Fuchs overigens pijnlijk duidelijk maakt: de jaren 1993 tot 2003 kunnen worden overgeslagen).
Maar de tentoonstelling is meer dan een samenraapsel van 130 jaar schilderijen, beelden, gebruiksvoorwerpen en installaties. Blotkamp heeft zich laten leiden door de ‘leporello’: een als harmonica opgevouwen boekje, genoemd naar de knecht uit Mozarts opera Don Giovanni (die in een dergelijk boekje de veroveringen van zijn meester bijhield). Dankzij dit leporellomotief loopt de bezoeker niet alleen zigzag door het museum, maar staat ook elk tentoongesteld werk op een bepaalde manier in verbinding met het werk ervoor en met dat erna.
Toch nog een thema dus, maar wel een dat continu verandert. Want in feite betekent ‘leporello’ hetzelfde als ‘radiorijm’. Hierbij kiest een diskjockey zijn plaatjes door ze te laten ‘rijmen’: na ‘Let’s Dance’ van David Bowie draait hij ‘Dancing Queen’ van ABBA, gevolgd door Queen met ‘Bohemian Rhapsodie’. ‘Leporello’ klinkt alleen sjieker en past daarom beter in een museum, maar het resultaat is hetzelfde.
Zo volgt op Floris Versters schilderij ‘Geplukte haan en kip‘ (1887) het beeldje ‘Le tub‘ (1888) van Marcel Degas, dat weliswaar een badende vrouw voorstelt maar wel verdomd veel lijkt op een geserveerde kip (Degas stond niet bekend om zijn vrouwvriendelijkheid). Daarna hangt een Van Gogh met gravende mannen erop, waarbij het verband is dat badderende vrouwen geld kosten en dat mannen daarvoor hard moeten werken. Want dat is het echt leuke aan Leporell hoewel het toegangskaartje vergezeld gaat van een gidsje met een heldere uitleg van Blotkamp, kan de bezoeker ook zelf verzinnen wat het verband tussen de werken is. Veel interactiever kan het niet worden!
De Neville Brs. Wie is wie?
Lui,
Om nog even terug te komen op onze discussie naar aanleiding van Live On Planet Earth.Het bleef me toch bezig houden, daarom heb ik het maar even nagezocht.
- Art Neville = toetsenist en oprichter van de Meters
- Cyril Neville = percusionist
- Charles Neville = saxofonist
- Aaron Neville = zanger en scoorde in 1967 de hit “Tell it like it is”
- Ivan Neville = toetsenist (speelt op ‘Talk is cheap’ van Keith Richards)
- Charmaine Neville = zangeres en dochter van Charles
En voor de volledigheid dan ook maar even de websites van de rimtesectie van de Meters: George Porter Jr. en Zigaboo Modeliste
Liefs,
Andrea
Mike Tyson probeert het zingend
Wat kan iemand nog doen die al eens zijn vrouw het ziekenhuis in heeft geslagen, Miss Black America heeft verkracht, daarom drie jaar in de gevangenis heeft gezeten, om vervolgens het oor van Evander Holyfield af te bijten? Een liedje zingen op het jaarlijkse festival van het Italiaanse lied in San Remo natuurlijk!
Zoiets moeten ze bij de Rai Uno hebben gedacht toen ze voormalig meervoudig wereldkampioen zwaargewicht-boksen Mike Tyson uitnodigden voor de 55e editie van het muziekfestijn. Een beslissing die heel Italië, de vrouwenbeweging en zelfs Amnesty International in beroering bracht. San Remo is met al zijn Italiaans popgekweel namelijk voor het hele gezin, terwijl ‘Iron’ Mike natuurlijk meer voor boven de achttien is.
Op veel applaus hoefde Tyson dan ook niet te rekenen in San Remo. Met zijn kale getatoeëerde schedel zag hij er even indrukwekkend en gevaarlijk uit als in zijn beste dagen in de ring. De schaarsgeklede jufvrouwen, die nu eenmaal bij elk Italiaans televisieprogramma horen, deden voor alle zekerheid een stapje terug richting coulissen. De carabinieri op de eerste rij voelde nog even aan zijn dienstpistool. Je weet maar nooit tenslotte.
Maar Tyson won het publiek voor zich. Bij elke vraag die hem gesteld werd lachte hij verlegen en verborg hij zijn gezicht in zijn enorme handen. Het zweet droop van alle kanten van de kale schedel, terwijl hij fluisterde: “I’m not an animal, I learned disciplin, capiche?”
Bovendien stond Tyson garant voor muzikale hoogtepunten. Een overzicht van zijn bokscarrière ging begeleid van Bob Dylans ‘Hurricane‘, over die andere illustere bokser, Rubin ‘The Hurricane’ Carter. Geen slechte keus. Want Carter zat vanaf 1967 negentien jaar in de gevangenis voor een driedubbele roofmoord. Werd Tyson wegens goed gedrag drie jaar te vroeg losgelaten, Carter kwam na zijn zoveelste beroep op vormfouten vrij.
De Carterzaak heeft in elk geval een leuk liedje opgeleverd (en een aardige, ietwat geromantiseerde film), dat een welkome afwisseling was tussen al dat gekweel. Net als Tysons ultrakorte en lichtelijk genante gangsta rap-versie van ‘New York, New York’. Maar zoals de in geldnood verkerende ex-bokser zich verdedigde: “If I get money to take a shit, I go to the toilet.”
Een vloedgolf aan inspiratie
Een tsunami maakt meer kapot dan je lief is. Het aantal slachtoffers in het Westen zou ook nog wel eens flink kunnen oplopen. Sting heeft namelijk besloten zich door de watersnoodramp te laten inspireren.
“Het volgende liedje gaat over hoe je je voelt als een vloedgolf op je afkomt.” Niet echt een goed idee natuurlijk. Zeker niet als je je eerdere keren kunt herinneren dat de vroeger Police-bassist geïnspireerd raakte. Bijvoorbeeld toen hij in de late jaren tachtig op sandalen en in gezelschap van een heuse indiaan door de wereld trok om het regenwoud te redden.
Maar ja, je bent een betrokken muzikant of niet. Sting bezoekt momenteel met zijn vrouw - ook al betrokken, want ambassadeur voor UNICEF - Sri Lanka. Om alle ellende eens goed op zich in te laten werken. En die arme Sri Lankanen een hart onder de riem te steken natuurlijk, met de belofte geïnspireerd te zullen raken. Tja…
Het is allemaal goed bedoeld van Sting. Laat daar geen twijfel over bestaan. Maar toch is het juist voor de bewoners van de door de tsunami getroffen gebieden sneu. Het was namelijk de bedoeling dat Sting - die met een wereldtournee bezig is - begin dit jaar in Sri Lanka zou optreden. Vanwege de tsunami heeft hij het concert echter geannuleerd. Daarvoor in de plaats raakt hij nu dus geïnspireerd.
Maar als je een heel land weer moet opbouwen, dan wil je daar best een stukje muziek bij. En iedereen die wel eens geklust heeft, weet dat weinig muziek zo lekker doortimmert als Police-nummers als So lonely of Every little thing she does is magic. Sting zou dus beter veel concerten geven in het rampgebied.
Toch zit er ook iets goeds aan Stings inspiratie. Het betekent namelijk dat we voorlopig van hem niet de klacht zullen horen als van Bob Geldof. De zanger beklaagt zich dat hij meer aandacht krijgt wegens zijn goede werken voor hongerend Afrika dan voor zijn muziek. Maar ja, Sir Bob is dan natuurlijk ook altijd al meer betrokken dan geïnspireerd geweest. Herinnert iemand zich nog de Boomtown Rats?
Illegaal downloaden dan maar weer?
Jarenlang heeft de muziekindustrie geklaagd over het downloaden van muziek via het internet. Dat mag niet, vindt de industrie. En dus investeerde zij in slechte kopieerbeveiligingen, werd een aantal internetpioniers voor het gerecht gesleept en werden de prijzen van een cd nog maar eens een paar keer opgehoogd - om de gederfde inkomsten te compenseren.
Dat hielp natuurlijk geen donder. Lees meer
Amerika’s mensenrechten
Gisteren presenteerde het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zijn jaarlijkse onderzoek naar de mensenrechten. In meer dan duizend pagina’s wassen de Amerikanen bijna tweehonderd landen eens flink de oren. Tot verontwaardiging van de terechtgewezenen, want was er niet iets met mensenrechten en Amerikanen?
Zoals te verwachten was krijgen met name de door Condoleeza Rice benoemde ‘outposts of tyranny’ (te weten Iran, Noord-Korea, Wit-Rusland, Zimbabwe, Cuba en Myanmar) er van langs. Maar ook Amerikaanse bondgenoten als Rusland en Saoedi Arabië moeten het ontgelden. Martelingen, willekeurige arrestaties en opsluiting in volledige afzondering zijn volgens de Amerikanen aan de orde van de dag. Gaat al ergens een belletje rinkelen?
Wel bij de Chinese regering, die een veeg uit de pan krijgt omdat ze de oorlog tegen het terrorisme misbruikt. De Chinese regering accepteert niet het opgeheven vingertje van de Yankees. Laten die eerst maar eens hun eigen zaakjes op orde brengen, voordat ze zich met mensenrechtenschendingen in andere landen bemoeien. Want waar zijn Abu Graib en Guantanamo Bay in het rapport? En is die hele oorlog tegen het terrorisme niet een Amerikaanse uitvinding om eens lekker de mensenrechten overboord te kunnen flikkeren?
Niet alleen in China rinkelde het, maar ook in Washington zelf waar burgerrechtenactivisten zich afvragen of de Amerikaanse mensenrechtenschendingen het rapport niet van zijn lading ontdoen. Burgerrechtenorganisaties ACLU en Human Rights First doen er zelfs een schepje bovenop. Zij spannen vandaag bij de federale rechter in Washington een rechtzaak aan tegen niemand minder dan Donald Rumsfeld, namens acht mannen die in Irak en Afghanistan in Amerikaanse gevangenschap zaten. De acht zouden met messen gesneden, in elkaar geslagen, seksueel vernederd en gemarteld zijn. Ook zouden schijnexecuties op hen zijn uitgevoerd.
De Amerikaanse autoriteiten maken zich vooralsnog weinig zorgen. Een medewerker van het ministerie van Buitenlandse Zaken deed gisteren de opmerkelijke uitspraak dat geen enkel land de mensenrechten volledig respecteert, en “zeker de Verenigde Staten niet”. Wat hij precies bedoelt, blijkt wel uit de talrijke rechtzaken die de ACLU en Human Rights First momenteel tegen de regering voeren.
-
Zoeken
-
Net geplaatst
-
-
Categorieën
-
Blogroll