Gilgamesj. Of: het eeuwige leven van George Bush
Afgelopen weekend bezocht ik de voorstelling Gilgamesj van de Theatercompagnie, het toneelgezelschap dat de laatste jaren vooral opviel door aanhoudende financiële perikelen. Ook afgelopen jaar was het weer raak toen de Kunstraad adviseerde subsidies aan de Theatercompagnie stop te zetten.
Je zou haast vergeten dat ze ook nog wel eens een toneelstuk opvoeren in het Compagnietheater. Maar dat wordt er dus wel. Op dit moment Gilgamesj, een stuk gebaseerd op een tekst die ouder is dan de bijbel. Het epos ontstond een slordige 3000 jaar voor Christus in Mesopotamië en verhaalt over Gilamesj, de koning van Uruk (bijzonder ijdel neergezet door Fedja van Huet ) Deze koning is voor 2/3 God en voor 1/3 mens. Op grond van deze - wonderlijke - verdeling meent Gilamesj dat hij recht heeft op het eeuwige leven, gelijk de goden. Maar de goden zouden de goden niet zijn, als ze daar niet heel anders over zouden denken. Zij besluiten aan het eind van het stuk dat Gilamesj gewoon moet eindigen in de onderwereld net als alle andere stervelingen.
Het moge duidelijk zijn: er is de afgelopen 5000 jaar weinig veranderd. Al die jaren vraagt de mens zich af waarom hij toch moet sterven. Ze proberen hun dood uit te stellen of er zelfs onderuit te komen. En al meer dan 5000 jaar proberen koningen hun leven te vereeuwigen door grootse werken te verrichten - zoals het veroveren van Mesopotamië
Lukt dat?
Soms wel. Dankzij de kleitabletten en het spijkerschrift weten we nu nog steeds wie Gilamesj is.
Maar of ze over 5000 jaar nog weten wie George Bush is hangt waarschijnlijk toch eerder af van zijn beleid ten aanzien van de kunsten dan van zijn slagen of falen in Irak. Heeft Bush überhaupt wel eens een uitspraak gedaan over kunst?
Nederlanders te jong om door te werken
Gisteren bezocht ik de tentoonstelling Nest. Ontwerpen voor het interieur. Voorstel tot Gemeentelijke Kunstaankopen 2004 in het Stedelijk Museum CS. Deze jaarlijks terugkerende tentoonstelling bestaat uit 94, een keuze uit 500 inzendingen. Tijdens de tentoonstelling zal de jury die de eerdere selectie maakte, besluiten welke vormgevingen uiteindelijk deel zullen uitmaken van de collectie van het Stedelijk.
En dus toog ik gewapend met een potlood en blocnote naar het museum teneinde mijn stem te bepalen. Groot was dan ook de verbazing toen ik nergens stemformulieren trof. Ik was er automatisch vanuit gegaan dat als een jury een selectie aanbiedt, de bezoeker zijn stem mag laten horen. We leven immers in de 21ste en een van de wetten van de moderne tijd luidt dat geen enkele instelling ook maar een stap zet zonder eerst het volk te raadplegen, zij het correctief of raadplegend.
Zo niet in het Stedelijk.
En dus kon het blocnote opgeborgen en de meubels, serviezen, lampen, etc, etc, zonder beoordeling bezocht. Sommige ontwerpers kwamen daar mooi mee weg. De Shaker Chair van Joep van Lieshout of het City System an Marcel Wanders lijken mij de moeite van het aankopen niet waard. Sterker: ik zou het niet eens in mijn huis willen hebben.
Andere objecten wel. Het zitobject Tak van Frank Tjepkema en Janneke Hooymans bijvoorbeeld of de werkelijk schitterende Smoke Chair van Maarten Baas.
Die zijn dan meteen weer zo overweldigend dat ik vrees dat mijn huis tekort schiet. Dat zal voor de meeste mensen gelden. En daarmee wordt meteen duidelijk wat wel en wat niet moet worden aangekocht. Stofzuiger Art by Miele van NPK niet, want die misstaat in geen enkele gangkast. Soft Stovevan Niels van Eijk en Miriam van der Lubbe wel - omdat brandweer anders te vaak moet uitrukken.
Daar heb je heb je geen jury voor nodig.
Bezoek aan Nest. Ontwerpen voor het interieur.
Gisteren bezocht ik de tentoonstelling Nest. Ontwerpen voor het interieur. Voorstel tot Gemeentelijke Kunstaankopen 2004 in het Stedelijk Museum CS. Deze jaarlijks terugkerende tentoonstelling bestaat uit 94, een keuze uit 500 inzendingen. Tijdens de tentoonstelling zal de jury die de eerdere selectie maakte, besluiten welke vormgevingen uiteindelijk deel zullen uitmaken van de collectie van het Stedelijk.
En dus toog ik gewapend met een potlood en blocnote naar het museum teneinde mijn stem te bepalen. Groot was dan ook de verbazing toen ik nergens stemformulieren trof. Ik was er automatisch vanuit gegaan dat als een jury een selectie aanbiedt, de bezoeker zijn stem mag laten horen. We leven immers in de 21ste en een van de wetten van de moderne tijd luidt dat geen enkele instelling ook maar een stap zet zonder eerst het volk te raadplegen, zij het correctief of raadplegend.
Zo niet in het Stedelijk.
En dus kon het blocnote opgeborgen en de meubels, serviezen, lampen, etc, etc, zonder beoordeling bezocht. Sommige ontwerpers kwamen daar mooi mee weg. De Shaker Chair van Joep van Lieshout of het City System an Marcel Wanders lijken mij de moeite van het aankopen niet waard. Sterker: ik zou het niet eens in mijn huis willen hebben.
Andere objecten wel. Het zitobject Tak van Frank Tjepkema en Janneke Hooymans bijvoorbeeld of de werkelijk schitterende Smoke Chair van Maarten Baas.
Die zijn dan meteen weer zo overweldigend dat ik vrees dat mijn huis tekort schiet. Dat zal voor de meeste mensen gelden. En daarmee wordt meteen duidelijk wat wel en wat niet moet worden aangekocht. Stofzuiger Art by Miele van NPK niet, want die misstaat in geen enkele gangkast. Soft Stovevan Niels van Eijk en Miriam van der Lubbe wel - omdat brandweer anders te vaak moet uitrukken.
Daar heb je heb je geen jury voor nodig.
Gevaarlijke internetchristenen in opmars
Een kleine tien jaar terug - toen de grote opmars van het internet nog moest beginnen - gebeurde het nog wel eens dat al te moderne priestertjes werden weggepromoveerd. Naar de binnenlanden van Somalië of een vrijwel onbewoond eiland, bijvoorbeeld. Maar de opstandige priestertjes gingen maar zelden bij de pakken neerzitten. Een aanzienlijk deel van hen regelde zichzelf een computer, internetverbinding en website en ging aan de gang. Online biechten , preken, (plaatjes van) koorknaapjes begluren. De techniek stond - ook toen al - voor niets! En het Vaticaan zag het hoofdschuddend aan.
Wie de afgelopen jaren een beetje heeft opgelet zal het niet zijn ontgaan dat de katholieke kerk en aanverwante geloofsorganisaties de laatste jaren keer op keer in opspraak raakten. De inmiddels volwassen koorknaapjes weigeren nog langer te zwijgen, met als gevolg dat de ene na de andere priester voor de rechter moet verschijnen. Het is de mondige burger in optima forma. Een ontwikkeling die klaarblijkelijk niet louter voordelen kent.
Het zal in dit licht zijn geweest dat het Vaticaan bij monde van de al jaren dode Paus nu een schrijven heeft doen uitgaan. Priesters moeten zich vaker op internet begeven: ‘Wees niet bang voor nieuwe technologieën. Die horen tot de geweldige zaken die God ons ter beschikking heeft gesteld om de waarheid te ontdekken, te gebruiken en te openbaren’, zo heet in de brief. Het Woord moet ook via messenger - het woord zegt het al - verspreid.
Als altijd ligt de werkelijkheid net even anders. Het Vaticaan hoopt aldus de aanzwellende stroom aanklachten van koorknaapjes in te dammen. Het idee is dan dat een priester met een internetaansluiting zich al surfend aftrekt bij het zien van wat beestachtige seks [pas op :link met misselijksheidsmogeijkheid!].
Dat wordt dus weer niets. Het is een kwestie van geduld voor de eerste inbeslagnames van katholieke computers wegens een levendige handel in kinderporno feit zijn.
Met potlood en papier naar het paaldansen
De Amsterdamse club Zebra Lounge kon twee jaar geleden nog de deuren sluiten na het opvoeren van een paaldansact. Erotiek hoort niet thuis aan het Leidseplein, vond stadsdeel Centrum. In Boise, Idaho, good ole US of A, weten ze hoe ze dergelijke gemeentelijke vertrutting moeten tegengaan.
Verassend, want Boise is het type stad dat zich er graag op laat voorstaan dat zelfs de familie Balkenende er een fijne en verantwoorde vakantie kan vieren: vroeg uit de veren om een hengeltje uit te gooien; lekker een beetje fietsen en wandelen door het groen; een beetje zwemmen in het plaatselijke meer. En geen angst om zoals op de Nederlandse stranden te struikelen over ontblote borsten of copulerende stelletjes, want alle bloot in Boise is bij wet verboden. Zelfs in de stripclubs.
Tenminste…
Chris Teague, eigenaar van de Erotic City, bedacht dat een stripclub zonder blote vrouwen toch een beetje is als een afspraak zonder meisje. Al grasduinend door de gemeenteverordeningen ontdekte hij begin dit jaar dat openbaar bloot wel degelijk kan in Boise. Het moet alleen wel artistieke waarde hebben. Maar dat is slechts een kwestie van potloden en schetsboekjes uitdelen aan je klanten en zeggen dat het tekenles is, vond Teague. Die tegenwoordig niet alleen de eigenaar is van de enige ‘full nudity’ stripclub, maar ook van een alleraardigste prentencollectie.
Een dergelijk praktische instelling biedt ook mogelijkheden voor paaldansen aan het Leidseplein. En niet alleen in de Zebra Lounge, maar ook bijvoorbeeld in kunstenaarssociëteit De Kring. Boze tongen beweren immers al jaar en dag dat met de toelating van mediamakers en soapies het culturele gehalte van deze vereniging wel wat nieuw leven kan worden ingeblazen. Potloden en papier dus! Want als de eerste beste geilneef in Boise, Idaho, al een verantwoorde tekening van een bloot wijf kan maken, dan draaien Harry Mulisch en De Winter daar natuurlijk dehand niet voor om. En dan een fijne overzichtsexpositie in het nieuwe of tijdelijke Stedelijk Museum.
Hunter S. Thompson is dood
Vandaag is bekend geworden dat Hunter S. Thompson zichzelf gisteren voor zijn hoofd heeft geschoten. Hij schoot graag.
Toch vreemd.
Ik was er gemakshalve vanuit gegaan dat deze beruchte polygebruiker al jaren terug ten onder was gegaan aan een overdosis van een of ander werkzaam middel. Maar niets blijkt minder waar. Voor een oude LSD-, mescaline-, ether- en coke-junk was de man nog verrassend actief.
Thompson wordt wel bestempeld als de uitvinder van de gonzo-journalistiek, het type journalistiek waarbij de journalist centraal wordt gesteld. Hoe dat in zijn werk ging, beschreef bijzonder verhelderend Thompson in zijn boek Fear and Loathing in Las Vegas uit 1972. Dat boek werd dan weer verfilmd door reggiseur Terry Gilliam, met Johnny Depp in de rol van Thompson. Voor een eerste indruk van het oeuvre is de film waarschijnlijk eenvoudiger te verhapstukken dan zijn boeken.
Nu de man dood is, kan de vraag gesteld wat zijn nalatenschap is. Leeft de gonzo-journalistiek? Ischa Meijer was in zekere zin een navolger. Theodor Holman doet ook zijn best. En Philip Freriks. Maar om te zien hoe groot de gonzo-journalistiek echt is geworden, kun je het beste op internet kijken. Zoek met google op weblog en een schier eindeloze stroom blog waarbij de auteur zichzelf centraal stelt is het gevolg. Het lijkt wel of iedereen blogt: SP-fractoevoorzitter Marijnissen en vice-premier Zalm, De Volkskrant, Merel Roze, Wim de Bie, het gaat maar door.
Bladerend door die blogs valt één ding op: veel bloggers zouden misschien eens wat meer LSD moeten gebruiken, dat zou de kwaliteit van hun blog ongetwijfeld ten goede komen.
Post nummer 1
Hartelijk welkom en welkom gefeliciteerd op de eerste post van de Photo Opportunity-site. En dat op dedag dat Sabrina in het land is. Sabrina? Van ‘Boys’? Ja, die! Hoe ging dat ook al weer? ZO! Er gaat nog geen belletje rinkelen? Kijk dan hier.
Anyway.
Nu begint het pas. Na maanden van uitgebreide voorbereiding moeten we nu echt aan de gang. Voortaan gaan we jullie via deze site (of dit blog) op de hoogte houden van het wel en (vooraal veel) wee van Photo Opportunity. En dan vooral de blik van PO op de wereld.
Bon, wij gaan eens werken aan de posts die de komende dagen moeten verschijnen. Vergeet niet ons plaatje te kopen en tot maandag!
groeten,
Bjorn, Andrea, Emile & Dirk
-
Zoeken
-
Net geplaatst
-
-
Categorieën
-
Blogroll